29 november 2022 was het 30 jaar geleden dat Schadegarant werd opgericht. Die mijlpaal vieren wij 12 maanden lang samen met onze partners. Afgelopen maand haalden we herinneringen op met Boekhorst Autoschade. Met uitzicht op de Arnhemse Sonsbeeksingel, daar waar het allemaal begon, kijken we samen met vader Tinus en zijn zoon Martijn Boekhorst terug op hoe hun familiebedrijf zich ontwikkeld heeft tot het Boekhorst Autoschade zoals we dat nu kennen. Boekhorst Autoschade dat volgend jaar 80 jaar bestaat, was al klaar voor schadesturing voordat Schadegarant van start ging. Ondernemen en daarbij het hoofd koel houden, dat zit in het DNA van vader en zoon. Beiden nemen de dag zoals die komt, maar gaan de discussie niet uit de weg. Daarbij gaat het altijd over de continuïteit op de lange termijn, een bewezen succesformule.
Handkarren en platte wagens
De geschiedenis van Boekhorst Autoschade begint in de oorlog. Piet Boekhorst, de vader van Tinus en opa van Martijn, werkte in de vooroorlogse jaren als timmerman bij een aannemer. Gedurende de oorlog droogde de vraag naar dit werk steeds verder op en zag de aannemer zich genoodzaakt om Opa Piet te ontslaan. Dat was in 1944. Om toch de kost te kunnen verdienen, Opa Piet had een gezin met zeven kinderen, begon hij samen met zijn broer Jan handkarren te bouwen. Vlak na de oorlog waren auto’s natuurlijk zeldzaam, maar aan platte wagens, handkarren en wielen was veel behoefte. En dat was precies waar Opa Piet en zijn broer Jan goed in waren. Tinus: “Ze huurden vlakbij hun huis, nog in het oude gedeelte van Arnhem, een schuurtje en gingen aan de slag. Zo is het eigenlijk begonnen.”
Carrosseriefabriek
De zaken liepen zo goed dat de broers in 1947 een hal op het industrieterrein konden bouwen. De grond huurden ze toen nog met erfpacht van de gemeente. Later konden ze de grond kopen en werd het pand jaar naar jaar verder uitgebreid. Een belangrijke klant was destijds de melkfabriek in Arnhem. Opa Piet maakte voor deze klant alle soorten en maten karren, handkarren en zogenaamde ‘hondjes’. Een replica van zo’n hondje, helemaal op schaal gemaakt, staat in de receptie bij de Boekhorst vestiging in Apeldoorn. Tinus: “Tot het eind van de jaren 50 was dit wat Boekhorst deed.”
Opa Piet staat vooraan met hoed, stropdas en klompen
Vrachtwagens
In de jaren 50 veranderden de werkzaamheden in de Carrosseriefabriek aan de Industriestraat geleidelijk van het bouwen van (hand)karren naar het opbouwen van carrosserieën voor vrachtwagens. Tinus legt uit: “Er kwam dan gewoon een chassis binnen, met twee stoelen en een motor ertussen en daar werd de vrachtwagen omheen gebouwd.” De carrosserie werd op bestelling gemaakt, precies zoals de klant het wenste. Echt ambachtelijk maatwerk dus. “Mijn vader walste in die tijd zelf nog de platen voor spatborden en dergelijke. Daarvoor hadden wij een eigen wals op het bedrijf.” vertelt Tinus. Dat soort ambachtswerk zie je tegenwoordig bijna niet meer.
Luxe auto’s
Tegen het einde van de jaren 50 en het begin van de jaren 60, verloren de kleinere bedrijven van lieverlee het werk aan de vrachtwagens. Dat werd steeds meer overgenomen door pakketbouw en er kwam steeds minder handwerk aan te pas. Bovendien werden de vrachtwagens ook steeds groter. “Daar ging mijn vader niet in mee. Hij zou dan veel groter moeten gaan bouwen en dat zag hij niet zitten.” Het was ook niet nodig want in die tijd werden de luxere auto’s steeds meer gemeengoed en daarmee kwam er ook steeds meer vraag naar schadeherstel van dit type auto’s. Tinus: “Daar is mijn vader zich toen verder in gaan specialiseren en dat is wat we nu nog steeds doen.”
Een echte ondernemer
Opa Piet ontwikkelde zich tot een zeer gerespecteerd zakenman die iedereen in de regio kende. Hij kwam overal in die tijd en daardoor had zijn bedrijf een grote naamsbekendheid. Eerlijk zakendoen, daar stond hij voor. Ook onderhield zijn klanten heel goed door ze regelmatig te bezoeken. Waar zijn broer Jan zich richtte op de technische zaken, was Opa Piet de man die naar buiten ging, de verkoper. Tinus: “Daar was mijn vader gewoon heel erg goed in. Hij was een écht goede ondernemer.” Het maakte eigenlijk ook niet uit waar hij in handelde, dat kon van alles zijn. Toen zijn zonen in het bedrijf kwamen stimuleerden ze hem ook om verder te gaan. Dat zag hij ook wel zitten vertelt Tinus: “Hij was daarin altijd vrij modern. Hij wilde mee ontwikkelen.”
Eerste overname
Begin jaren 70 deed Opa Piet de allereerste overname van -wat later bleek- een lange reeks overnames die nog gingen volgen. Die eerste overname was een grote hal gesitueerd onder een aantal woningen aan de Sonsbeeksingel in Arnhem (zie foto). Gewoon in een woonwijk dus. Martijn verteld lachend: “Als daar een auto in de blauwe lak werd gespoten, was de was van de buren die buiten aan de lijn hing ook meteen blauw.” Dat werd veroorzaakt door de (voor die tijd) hypermoderne spuitcabine die Opa Piet en zijn zonen na de overname meteen in het pand hadden laten bouwen. Daarin zaten grote afzuigers die de vuile lucht naar buiten trokken. In die tijd een grote investering die absoluut nog geen gemeengoed was, maar er wel voor zorgde dat de kwaliteit van het spuitwerk enorm verbeterde. Ook het andere pand aan de Industriestraat was in die tijd al voorzien van zo’n spuitcabine. Voor die tijd zeer vooruitstrevend.
Het pand aan de Sonsbeeksingel
Tweede generatie
Zoals gezegd had Opa Piet zeven kinderen. Vier zonen en drie dochters. Alle vier de zonen zijn uiteindelijk in het bedrijf gekomen. Toen broer Jan stopte begonnen de twee oudste zonen. Het duurde vervolgens even voordat de derde zoon, Tinus, ook in het bedrijf kwam. Niet alleen vanwege het leeftijdsverschil tussen de broers, maar vooral omdat Tinus als enige van de vier eerst bij een ander bedrijf wilde gaan werken. Dit werd absoluut niet gewaardeerd binnen de familie, maar toch dreef de eigenwijze Tinus zijn zin door. En zo kwam het dat hij bij een ander bedrijf zijn vakopleiding heeft gedaan. Uiteindelijk heeft hem dat ontzettend veel gebracht. Binnen het bedrijf had elke broer zijn specialisme. Tinus was vooral goed in het spuitwerk en heeft daarnaast heel veel betekend in het opzetten van een gestroomlijnde en steeds verder geautomatiseerde administratie. Opa Piet was in die jaren voorzitter bij de afdeling Arnhem van de FOCWA.
24-uurs ruitservice
Dat de gebroeders Boekhorst van aanpakken wisten, blijkt ook uit de zeer goed lopende 24-uurs ruitservice die ze in de jaren 70 en 80 binnen hun regio aanboden. In die tijd waren er alleen nog niet-gelaagde ruiten en bedrijven zoals Carglass bestonden niet. De gebroeders Boekhorst hadden importeurschappen van allerlei merken om aan ruiten te kunnen komen. Die legden ze vervolgens op voorraad in de hallen die Opa Piet door de jaren heen had bijgebouwd op de Industriestraat. Martijn: “Dat waren echt een paar van die grote hallen helemaal vol met ruiten. Ik weet nog dat ik daar als klein kind doorheen fietste.”
Door de grote voorraad waren de gebroeders Boekhorst in staat om vrijwel alle klanten direct te helpen. Binnen hun regio waren zij zeker wel de grootste ruitenspecialist in die jaren. Tinus: “Zelfs op eerste kerstdag hielpen wij klanten. Wij deden daar niet moeilijk over omdat we de diensten onderling verdeelden. Desalniettemin was het hard werken hoor. Als je dienst had moest je altijd thuis blijven, je had toen natuurlijk nog geen mobiele telefoons.” Martijn ging als kleine jongen heel graag met zijn vader mee. Dan mocht hij bijvoorbeeld met de stofzuiger het glas uit de auto verwijderen. Ook voorzag hij de wachtende klanten van koffie.
Schadegarant kondigt zich aan
Tinus en zijn broers draaien lekker op hun twee bedrijven die inmiddels beiden in Arnhem Noord (aan de Industriestaat en de Ringoven) gevestigd zijn. Het pand aan de Sonsbeeksingel was in 1991 dicht gegaan. De zaken lopen ontzettend goed als zich begin jaren 90 een nieuwe schadesturingsconcept onder de naam ‘Schadegarant’ op de markt aandient. Tinus weet nog wel hoe dat ging bij de regionale bijeenkomst die Schadegarant organiseerde om het nieuwe concept toe te lichten. Tinus: “Volgens mij was dat toen in Apeldoorn. Wat ik nog wel heel goed weet is dat er heel wat ondernemers huilend uit kwamen”.
Het was een bijeenkomst in een grote zaal waar zomaar 80 tot 90 bedrijven bij aanwezig waren. De toenmalige voorzitter en secretaris zaten op een podium aan een tafel voor de groep ondernemers en gingen vertellen hoe de schadesturing door Schadegarant opgepakt werd. Tinus: “Op dat moment hadden heel veel bedrijven in de zaal daar nog helemaal niets van gehoord. Die schrokken er enorm van.” Schadegarant stelde hoge eisen aan de procedures, uitrusting en service die het bedrijf te bieden had. Daarvoor moest je lid zijn (of worden) van het Garantiefonds van de FOCWA. Voldeed jouw bedrijf niet aan die voorwaarden, dan was deelnemen in het netwerk van Schadegarant onmogelijk en ging het werk voortaan naar je concullega. Vooral voor de wat oudere ondernemers met eenmanszaken was dit emotioneel, zij zagen hun bedrijf en daarmee tevens hun pensioen in rook opgaan.
Boze dealers
Tinus vertelt dat ook de dealers nogal boos waren na de aankondiging van Schadegarant. Want ook dit nieuwe sturingsmodel hield aanvankelijk de dealer buiten de schadeketen, net zoals de sturingsmodellen van de direct writer verzekeraars en leasemaatschappijen die toen al bestonden (zie ook: Terugblik met Johan Schoonhoven en Gerard ten Brincke). Tinus: “Er zijn in die tijd zelfs dealers bij ons weggegaan omdat wij voor Schadegarant gingen werken.“ Klanten gingen vroeger eigenlijk nooit rechtstreeks naar het schadebedrijf. Het was gebruikelijk om met schade naar de dealer te gaan waar de auto ook gekocht was.
Het dealerbedrijf was dus altijd het aanspreekpunt voor de klant geweest. Van daaruit bepaalde vervolgens zelf door wie hij de schade wilde laten herstellen. Dan werd er natuurlijk gekozen voor de hersteller die dat tegen de laagste prijs wilde doen. Tinus vult aan: “Wat ook veel voorkwam was dat de dealer dan bijvoorbeeld de bumper en een koplamp zelf demonteerde en dat wij dan alleen het uitdeuken en spuiten moesten doen. Wij wisten verder van niks en brachten gewoon het werk in rekening aan de dealer. Voor dat soort klussen maakten wij dan ook geen dossier of iets dergelijks aan.” Die manier van werken zorgde regelmatig voor consternatie bij de schade-expert. Die had dan de afspraak met de dealer gemaakt om bijvoorbeeld de motorkap te vernieuwen, maar dan kreeg het schadebedrijf onderhands de opdracht om hem uit te deuken. Als de expert dan langskwam om het werk te controleren, klopte er natuurlijk niets van.
Geen fundamentele wijzigingen
De komst van Schadegarant betekende voor Boekhorst Autoschade geen fundamentele wijzigingen. Tinus: “Wij zaten eigenlijk al lang middenin de gestuurde schadestroom. Wij hadden al veel werk van Zilveren Kruis (Achmea) en Sterpolis (Interpolis) die contracten met grote Arnhemse bedrijven zoals Akzo en de Giro hadden.” Deze verzekeraars waren als direct writers al eerder in staat om hun schades zelf te sturen. Voor Schadegarant gold er alleen een net iets andere procedure dan de andere schadestuurders hanteerden. Maar dat was ook geen grote ommezwaai. Tinus: “Wij hadden bijvoorbeeld al enkele jaren voordat Schadegarant zich aandiende, Audatex draaien. Daar waren wij al helemaal aan gewend. Daarnaast was ons klantenbestand zo gevarieerd dat wij niet afhankelijk waren van één of slechts een paar partijen. Wij hadden hier in Arnhem echt een groot klantenbestand van allerlei verschillende soorten bedrijven met daarnaast een hele goede naamsbekendheid. Daarnaast groeide Arnhem natuurlijk zelf ook en wij groeiden daarin mee.”
Dus toen Tinus de plannen van Schadegarant hoorde, dacht hij alleen maar: dit is uitstekend! “Wij zagen alleen maar meer kansen. Want rechtstreeks klanten gestuurd krijgen was voor ons natuurlijk veel interessanter dan het werk (in losse stukken) via de dealers binnenkrijgen.” Later heeft Schadegarant de dealers, tot grote teleurstelling van de FOCWA, (zie ook: Terugblik met Wybe Posthuma en Toine Beljaars) toch weer in de procesketen opgenomen. Zo ontstond de Schadegarant distributiefunctie.
Te groot in Arnhem
Boekhorst Autoschade was in het begin met een vestiging aangesloten bij Schadegarant. Het verouderde pand aan de Industriestaat voldeed namelijk niet aan de eisen, dus kon alleen het nieuwe pand aan de Ringoven in het Schadegarant-netwerk deelnemen. In 1998 veranderde dit door de nieuwbouw in Arnhem Zuid waar de activiteiten van de Industrieweg naartoe verhuisden. Tinus: “Wij dachten dat we daarmee ook meteen dat bedrijf bij Schadegarant konden aansluiten, maar daar dacht Schadegarant toen anders over. Ze vonden ons met twee goedlopende bedrijven te groot worden in Arnhem.” Dat zou volgens Schadegarant destijds een te grote impact hebben op de inkoop en de daarmee gepaard gaande tariefonderhandelingen. Om die reden verdeelde Schadegarant het volume in Arnhem liever over meerdere partijen.
“Ja, in die tijd waren we in Arnhem Zuid dus geen Schadegarantbedrijf, maar er kwam wel heel veel werk van Schadegarant binnen. Dat ging dus maar op transport naar Arnhem Noord waar we wel Schadegarantwerk mochten doen. Dat was alleen niet volgens de regels van Schadegarant. Maar ja, je wilt toch ook je klanten tevreden houden.” vertelt Tinus. Het uitbesteden van werk is onder het Schadegarantcontract niet toegestaan want dat past niet in het sturingsmodel dat rekening houdt met alle belangen in de keten. Tinus: “Het is dus een heel gevecht geweest om uiteindelijk in Arnhem Zuid ook het bordje van Schadegarant op de muur te krijgen. Maar vechten is soms niet erg en het is uiteindelijk allemaal goed gekomen!”
Opa Piet (rechts) met zijn oudste zoon Piet (links) in de spuitcabine
Niets met autoschade
Hoewel Martijn als kind vaak met zijn vader mee naar het bedrijf ging, was hij aanvankelijk niet van plan om iets met autoschade te gaan doen. Na de middelbare school, ging hij naar de MEAO in Velp. Toen hij in 1998 als 17-jarige nog niet zo goed wist wat hij precies wilde, besloot hij om als een soort van oriëntatiejaar naar Amerika te gaan. In Nederland speelde Martijn namelijk met veel plezier en op hoog niveau basketbal. In Amerika kon hij dat op een nog hoger niveau gaan spelen. Daarnaast ging hij naar highschool. Martijn: “Het was allemaal leuk en het ging ook heel goed, maar op een gegeven moment ging ik toch thuis missen. In Amerika is de concurrentie binnen het basketbal natuurlijk enorm en dat betekent dat het alleen maar keihard knokken is en echt alles laten voor je sport. Dat vond ik het niet waard, ik wilde niet alles opgeven voor het basketbal.” Na anderhalf jaar ging hij uiteindelijk naar huis om in Nederland weer op hoog niveau te gaan basketballen. Totdat hij een vervelende blessure aan zijn knie opliep en langere tijd moest gaan revalideren.
Blijven hangen
Tinus, die op dat moment op de vestiging in Arnhem Zuid een personeelstekort had, stelde Martijn voor om dan maar met z’n dikke knie op de receptie te komen zitten. Dan kon hij in elk geval de telefoon opnemen. Martijn besloot om dat maar te doen en zo is hij eigenlijk in het bedrijf blijven hangen. Aanvankelijk zat hij nog op school in Velp. “Dan werd ik ’s middags opgehaald door een van de chauffeurs, zo’n oud baasje, en gingen we met mijn fiets achterin de bedrijfsbus naar de zaak.”
Net zoals Tinus zelf had gedaan, vond hij dat Martijn ook eerst een paar jaar ergens anders moest gaan werken om te leren. Jezelf oriënteren buiten het familiebedrijf is belangrijk aldus Tinus: “Anders blijf je in die cocon zitten, alleen maar intern gericht. Nu zie je ook hoe andere mensen hun bedrijf voeren.” Hij nam contact op met Chris Tiemessen van Tiemessen Autoschade (destijds ook nog lid van de keten ABS Autoherstel) in Vaassen. Martijn heeft daar in de periode van 1999 tot en met 2002 gewerkt en alle werkzaamheden van het schadebedrijf geleerd. Opvallend was dat Martijn totaal geen talent bleek te hebben voor spuitwerk, terwijl zijn vader daar nou juist in gespecialiseerd was. Martijn lacht: “Alles met lak, daar kon ik beter vanaf blijven!”
Naar buiten
Van meet af aan was duidelijk dat Martijn geen werkplaatschef of vestigingsmanager ging worden. Martijn: “Ik heb wel een zusje, maar die heeft geen ambitie in het schadebedrijf, dus ben ik alleen.”. Zijn vader vond daarom dat hij naar buiten moest om nieuwe klanten binnen te halen en de contacten met bestaande klanten te onderhouden. Daar lag zijn toekomst. Na drie jaar bij Tiemessen gewerkt te hebben heeft Martijn nog wel eventjes wat werk op de vloer gedaan. Totdat de beide broers van zijn vader in 2005 definitief stopten en vader en zoon dus nog met z’n tweetjes over waren. Vanaf dat moment ging Martijn fulltime buiten spelen, zoals hij dat zelf noemt. Zijn vader ging niet mee, Martijn heeft zichzelf alles geleerd. Daarbij kon hij wel op ondersteuning van Acoat Selected het Management Support programma van AkzoNobel, rekenen.
De beste ondernemer worden
Boekhorst Autoschade neemt al vanaf de start van Acoat Selected (zie ook artikel: Terugblik met Gerhard Aalbers – AkzoNobel) deel aan het programma. Om ook te profiteren van de support op het gebied van bedrijfsvoering moest er bedrijfsgevoelige data gedeeld worden. De broers van Tinus waren daar altijd fel op tegen, dus gebeurde dat niet. Tinus en Martijn kijken daar echter anders naar. Dus toen Martijn naar buiten ging, besloten ze -naast de ondersteuning op werkplaatsniveau- ook het businessgedeelte bij Acoat Selected af te nemen. Martijn: “Mijn vader heeft nooit gezegd dat ik de beste schadehersteller moet worden, maar wel de beste ondernemer. Dat is iets heel anders.” Op hun beurt besefte Acoat Selected heel goed dat ondersteuning aan de nieuwe generatie betekent dat die ook in de toekomst loyale klanten zullen blijven. Omdat er al die jaren wel voor betaald was, maar nooit iets werd afgenomen, wilde Acoat Selected wel wat extra doen. Martijn: “Dus die hebben gezegd: wij gaan jou leren om een winkelbaas, een échte ondernemer te worden.” Zo heeft Martijn heel veel separate trainingen en opleidingen kunnen volgen en kreeg hij adviezen van de business consultants van Acoat Selected. Hier heeft hij ontzettend veel aan gehad. “Wij hebben het ondernemen denk ik in ons DNA zitten omdat we steeds de ambitie hebben om nieuwe dingen te doen en verder te groeien. Acoat Selected hielp je hier nog verder in te verbeteren.” aldus Martijn.
Best zwaar
Ondersteund door Acoat Selected kon Martijn lekker aan de slag. De zaken liepen voorspoedig en er volgden verschillende overnames die Martijn toen nog samen met zijn vader deed. “In 2013 ging pa met pensioen en daarna heb ik het 3 jaar alleen gedaan. Dat vond ik best zwaar.” In 2017 bestond het bedrijf inmiddels uit zes schadebedrijven, een verhuurbedrijf met 300 auto’s, zeven GlasGarages, een transportbedrijf en nog een poetsbedrijf. “Dat vond ik best pittig. Het was gewoon te veel om in je eentje te doen en dat moest dus echt anders” vertelt Martijn. Zijn bedrijf was enorm gegroeid en hij realiseerde zich eigenlijk pas op dat moment dat hij er niet voldoende voor had gezorgd dat ook de achterkant (Marketing, Finance, HR) was meegegroeid. Dat begon te knellen. “Ik ben heel goed in verkopen, bouwen en meenemen. Maar de achterkant op orde houden, daar ben ik niet heel goed in.” legt Martijn uit. Dus ging hij op zoek naar een oplossing.
Samenwerking met Bochane
Die oplossing lag wat Martijn betreft in een lange termijn samenwerking met een geschikte partij: “Sinds jaren zijn wij goed met de familie Bochane. Pa en Piet Bochane waren altijd bevriend en ik en Thijs Bochane kennen elkaar daardoor ook al heel lang en kunnen goed met elkaar overweg.” Toen Piet Bochane ziek werd, kwam Thijs ook alleen in het familiebedrijf te staan. Mede op advies van de beide vaders, wilden Martijn en Thijs altijd al een keer wat samen gaan doen, maar er kwam nooit iets geschikts op hun pad. Totdat er in Almere een bedrijf gestart kon worden. Dat was de uitgelezen kans om een samenwerking te starten. Een samenwerking die uiterst succesvol blijkt te zijn. Martijn: “Thijs heeft bijvoorbeeld het strategische deel veel beter op orde dan ik. Hij had net afscheid genomen van een aantal merken omdat hij terug wilde naar de basis: Renault, Dacia en Nissan. Daardoor had hij aan de achterkant mensen over. Daarmee zijn we samen gaan puzzelen en zo kreeg ik de achterkant ineens veel beter op orde. Dit werkte als een vliegwiel waardoor alles nog veel beter ging draaien.“
Succesvol door te relativeren
Naast het ondernemers-DNA delen Tinus en Martijn nog een belangrijke eigenschap. Beiden kunnen ontzettend goed relativeren. Tinus: “Relativeren, dat leer je door in je vrije tijd iets heel anders te doen, is heel belangrijk voor een mens om op zichzelf terug te kijken en ervan te leren. Hoe pak ik dingen aan, wat ga ik doen.” Zelf deed hij in zijn vrije tijd heel veel met jeugdwerk bij de Scouting. Hij begeleidde daar als vrijwilliger heel veel jeugd en dat heeft hem in het zakendoen ontzettend geholpen. Vooral in het sturen van mensen en het improviseren in situaties. Martijn: “Door in je vrije tijd andere dingen te doen zie je dat er ook nog iets anders is dan alleen je bedrijf.” Wat vader en zoon betreft heeft het ook geen enkele zin om ’s nachts wakker te liggen van dingen die mogelijk kunnen gebeuren. Martijn: “Het probleem moet er eerst maar eens echt zijn.” Tinus vult aan: “Precies, want als de dag begint kunnen de dingen zomaar heel anders lopen. Ik liet het altijd maar op mij afkomen in mijn bedrijf. Zo van ik zie wel als ik de deur ’s ochtends openmaak wie er dan belt dat ie ziek is of wat dan ook. En als er dan echt iemand ziek was, dan zocht ik er op dat moment een oplossing voor. Uiteindelijk kwam het altijd wel weer goed. Die instelling heeft mij heel erg geholpen.”
